خانه / سفرنامه / اردن: جرش – آوریل ۲۰۰۶

اردن: جرش – آوریل ۲۰۰۶

Jerash شهری است واقع در ۴۸ کیلومتری شمال امان. این شهر یکی از بزرگترین و سالم ترین شهرهای دوران امپراطوری روم باستان خارج از ایتالیاست.

از استقلال اردن زمان زیادی نمی گذرد و این کشور در طول تاریخ همواره میان قدرت های بزرگ دست به دست شده: روم، یونان، ایران و ترک های عثمانی از کشورهایی بوده اند که صدها سال بر این کشور حکمفرمایی کرده اند و شهرها و ساختمان های آنرا مطابق با معماری خود بنا کرده اند.

کاوش های باستان شناسی نشان از سکونت ۶۵۰۰ ساله انسان (عصر نوسنگی) در این منطقه دارد. وجود آب کافی در تمامی فصول سال، وزش باد مناسب و زمین حاصلخیز از دلایل اهمیت یافتن این منطقه بوده است. نام این شهر در ابتدا Grashu بوده که پس از تصرف توسط امپراطوری روم به Gerasa تغییر یافت. در انجیل نیز از این شهر به اسم Gerasenes نام برده شده است.

اسکندر مقدونی در راه پیشرفت این شهر بسیار کوشید؛ سال ۶۳ پیش از میلاد Pompey (امپراطور روم) آنرا تصرف نمود و به آن رونق و شکوه بیشتری بخشید. در زمان وی این شهر یکی از هفت شهر مهم تجاری امپراطوری روم به حساب می آمده.

از سال ۶۱۴ تا ۶۳۴ پس از میلاد جرش بخشی از امپراطوری ایران بوده (ساسانیان) و در سال ۶۳۴ به دست مسلمانان عرب افتاده. از آغاز جنگ های صلیبی در قرن سیزدهم این شهر خالی از سکنه بوده و به تدریج زیر خروارها شن مدفون گشته است.

سال ۱۸۰۶ یک جهانگرد آلمانی بخشی از خرابه های شهر را از زیر خاک بیرون می کشد و پس از آن حفاری های باستان شناسی آغاز می گردد.

ساعت ۹ صبح با مینی بوس از میدان عبدلی امان به این شهر رفتم. مسیر به طرز حیرت انگیزی به جاده چالوس شباهت دارد، با همان پیچ ها و کوه ها و رستوران ها. حدود ساعت ده و نیم به جرش رسیدم. بلیت گرفتم (۵ دینار، حدود ۶۵۰۰ تومان) و وارد شدم.

این سایت با تمام سایت های باستانی دیگر متفاوت است. همه جا می رویم که یک کاخ یا معبد ببینیم، اما اینجا با یک شهر کامل طرف هستیم: خیابان ها، میادین، خانه ها، سالن های آمفی تئاتر، معابد، کاخ ها و دروازه ها.

اولین چیزی که می بینیم میدان بزرگ شهر یا Oval Plaza است. میدانی بسیار بزرگ و بیضی شکل با ستون های سنگی زیبایی که دور تا دور آن بنا شده اند. خیابان کاردو (Cardo) سمت راست قرار دارد که تماماً سنگفرش شده. مغازه ها و خانه های متعددی دو طرف این خیابان قرار دارند و جای ارابه ها و کالسکه ها هنوز هم بر سنگفرش خیابان قابل مشاهده است.

معبد آرتمیس، از بزرگترین معابد دنیا، در همین خیابان قرار دارد. معبدی عظیم با پله های ورودی بسیار زیاد. محوطه بزرگ معبد نشان از جمعیت زیاد شرکت کنندگان در مراسم مذهبی می دهد.

معبد زئوس هم در این شهر واقع شده، البته این معبد به بزرگی آرتمیس نیست و به آن خوبی هم سالم نمانده. دو آمفی تئاتر رو باز در این شهر وجود دارد که معماری آن ها در نوع خود بسیار شگفت انگیز است.

سمت دیگر شهر یک کلوزیوم بزرگ وجود دارد. کلوزیوم همان استادیوم های باستانی است برای مسابقات گلادیاتورها و نبردهای نمایشی، مشابه همان که در فیلم “گلادیاتور” دیده ایم.

اشخاص زیادی لباس های رومی و گلادیاتوری پوشیده بودند و در شهر راه می رفتند تا فضای باستانی شهر را برای توریست های فراوانی که به این شهر آمده بودند زنده کنند. برنامه مبارزه گلادیاتورها هم در کلوزیوم اجرا می شد که انواع مسابقات مختلف را به نمایش می گذاشتند.

تا ساعت ۱۵ در این شهر بودم و سپس برای ناهار به محوطه خارجی آمدم. در محوطه خارجی انواع رستوران ها و فروشگاه های صنایع دستی وجود داشت که می شد چندین ساعت وقت صرف دیدنشان کرد، البته قیمت ها نسبت به امان گرانتر بود.

حدود ساعت ۱۶ با مینی بوس به امان برگشتم. تا بحال هیچ سایتی با این عظمت ندیده بودم.

 

نوشته شده توسط : وبلاگ سفرنامه حسام

همچنین ببینید

نراق

نراق نراق را دوست دارم.به خاطر کوچه های باریک کاهگلیش.به خاطر سنگ فرشهای قدیمیش.به خاطر …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ایمیل خود را وارد کنید تا مطالب را برای شما به صورت رایگان ارسال کنیم