خانه / سفرنامه / سفرنامه خارجی / سفرنامه کشور های آسیایی / سفرنامه سریلانکا / خاطرات سفر به آسیا(۲۰۱۴)– گاله(سریلانکا)، قلعه گاله و استوپا

خاطرات سفر به آسیا(۲۰۱۴)– گاله(سریلانکا)، قلعه گاله و استوپا


شنبه ۱۳۹۴/۱۲/۰۱

باید اعتراف کنیم هتل یا شاید بهتره بگیم همون متل مون در شهر هیکادوا خیلی دوست داشتنی بود. تنها ایرادش رو باید به یکی دوبار عبور قطار از ریل نزدیک اونجا عنوان کرد که کلا شاید همه شهر این مشکل رو داشتن!

این هتل های کوچیک که ۵-۶ تا اتاق بیشتر ندارن به صورت خانوادگی اداره می شن و یجورایی خرج خونواده رو در می یارن!

تزئینات مبتکرانه داخل باغ خیلی به دلمون نشست!

http://s6.picofile.com/file/8234719500/20141127_073748.jpg

از وسایل ساده و پیش پا افتاده کلی طراحی هنری کرده بودن! و نیز یه دیوار داشتن که روش مسافرها نقاشی یادگاری کشیده بودن!

تو کل باغ هم (که به نظر حدود ۱۰۰۰ متری مساحت داشت) خوشبختانه از سگ و جک و جونورهای بزرگ خبری نبود و در عوض چندتا سنجاب کوچولوی خوشگل جست و خیز می کردن!

http://s7.picofile.com/file/8234719542/20141127_073932.jpg

اول صبح مثل همیشه گفتیم زودتر بریم صبحونه بخوریم که فرصت بیشتری داشته باشیم! رستوران تو انتهای باغ بود و وقتی از جلوی در اصلی رد شدیم مرد جوونی که تقریبا همه کاره هتل بود یه سلام گرم به ما داد و با کلاه ایمنی سوار موتورش شد بره بیرون!

وقتی وارد رستوران کوچک ته باغ شدیم پیرمردی غربی با حال داشت ضمن صرف صبحونه با تبلتش ور می رفت. که اونم سلام و علیک گرمی کرد!

اما دقایقی بعد با یه کوله گنده پشتش رفت! آدم حال می کنه این آدم های با حال رو می بینه که تو این سن بک پکری می‌کنن!

چند دقیقه بعد خانوم گارسون که به نظر می اومد خانوم همون آقای هتل‌دار باشه با کلی معطلی و آرامش قاشق چنگالامونو چید و با خودمون گفتیم غلط نکنیم صبحونشون هنوز حاضر نیست! احتمالا آقاهه تازه با موتور رفته از بازار خرید کنه!

چند لحظه بعد یه خانوم مسن بقچه به دست دوون دوون اومد و با همون خانوم جوون هول هولی رفتن آشپزخونه! چند لحظه بعد خانومه با دوتا کاسه دال عدس خونگی فوق العاده خوشمزه و داغ بخش اول پذیرایی رو شروع کرد!

http://s6.picofile.com/file/8238352800/20141127_080334.jpg

هنوز دال عدس رو کامل نخورده بودیم که آقاهه هم رسید و از اینجا به بعد بساط صبحونه نیمه اشرافیمون چیده شد و آقاهه مشتاقانه پاسخ سئوال های ما رو در مورد ترکیب غذاها از نودل تا روتی می داد! انصافاً صبحونه خیلی بهمون چسبید! خصوصاً تست غذاهای خونگی سریلانکایی!

http://s7.picofile.com/file/8238352842/20141127_080558.jpg

با خداحافظی از خانواده دوست داشتنی هتل دار با پراسانا به سمت گاله در حرکت بودیم. بازم همون مسیر ساحلی زیبا با حال و هوای مطبوع که این بار با یه نیمچه آفتاب زیبا هم همراهمون شده بود!

http://s6.picofile.com/file/8238352868/20141127_092524.jpg

http://s7.picofile.com/file/8238352884/20141127_093002.jpg

در بدو ورود به شهر گاله برج ساعت و دیوار بلند فورت یا همون قلعه شهر که از زمان استعمار غربی‌ها به یادگار مونده خودنمایی می کنه!

http://s6.picofile.com/file/8238352900/20141127_093022.jpg

http://s7.picofile.com/file/8238353026/20141127_094910.jpg

از ورودی پشت قلعه و پس از گذاشتن قرار و مدار واسه یکساعت بعد از پراسانا جدا شدیم و از دروازه اصلی مسیر شیبدار رو به بالا رفتیم!

http://s7.picofile.com/file/8238353018/20141127_094850.jpg

در کمال تعجب از گیت بلیط فروشی و حتی نگهبان خبری نبود! انگار مثل سازمان میراث فرهنگی خودمون که نصف بیشتر آثار باستانی رو به امان خدا رها کرده اونا هم کاری به کار این مجموعه تاریخی نداشتن!

بالای دیوار و برج باروی قلعه چشم انداز زیبایی از شهر و دریا رو میشه همزمان تماشا کرد!

http://s7.picofile.com/file/8238353092/20141127_095212.jpg

و البته چه هوای طرب انگیزی!

http://s7.picofile.com/file/8238352942/20141127_094035.jpg

از اون بالا حرکات ورزش صبحگاهی صدها دانش آموزی که به صورت هماهنگ روی چمن‌ها ورزش یا تمرین می کردن پیدا بود!

http://s6.picofile.com/file/8238352984/20141127_094403.jpg

http://s7.picofile.com/file/8238352918/20141127_093737.jpg

و ابتکار جالب برای ساخت مجسمه و ماکت هایی که گذشته تاریخی قلعه رو حکایت می کرد!

http://s6.picofile.com/file/8238353042/20141127_095020.jpg

موقع برگشت که با دور زدن قلعه همراه شد، یه آقای میانسالی به صورت خودجوش پیشنهاد داد تا ببرمتون بازار بگردونمتون و ما هم گفتیم نه ممنون خودمون راننده داریم! بعد پرسید کجایی هستین و وقتی شنید ایران گفت که یکی از اقوامش تو سفارته! آخر کار خواست معرفت نشون بده و با دست بازار مورد نظرش رو نشون داد و گفت سعی کنین هیچ وقت بازارها رو با راننده‌ها نرین چون اینجوری پورسانت راننده هم، رو قیمت فروش کشیده می شه!

http://s7.picofile.com/file/8238353134/20141127_095218.jpg

مقصد بعدی یه معبد بودایی و همچنین استوپا با همون گنبد سفید و بزرگ در بالای یکی از تپه‌های خارج شهر گاله بود!

http://s6.picofile.com/file/8238353684/20141127_105257.jpg

پراسانا با لبخند همیشگیش ما رو از دل جاده های خاکی تا بالای تپه معبد بالا برد. اینجا بود که باز هم نعمت داشتن راننده اختصاصی رو شکر کردیم چون بعید بود با وسایل نقلیه عمومی می‌شد اینجا اومد و احتمالا پول تاکسی هم کم نبود!

http://s6.picofile.com/file/8238353242/20141127_100019.jpg

معبد بودایی معماری زیبایی داشت و جالب اینکه این بار برخلاف معابد دیگه یه نوار کناره ای رو مفروش کرده بودن که اونجاها و برخی دخمه‌هایی که مجسمه داشت رو باید پیاده می رفتی اما بقیه حیاط رو می تونستی با کفش بری!

http://s6.picofile.com/file/8238353634/20141127_104627.jpg

مجسمه بودای خوابیده در حالیکه کلی گل و میوه با تزئینات عالی جلوش گذاشته بودن بیشتر دل آدم رو آب می انداخت!

http://s6.picofile.com/file/8238353334/20141127_103456.jpg

http://s7.picofile.com/file/8238353376/20141127_103626.jpg

با یک عالمه مجسمه مختلف در طرح های رنگارنگ!

http://s6.picofile.com/file/8238353434/20141127_103813.jpg

http://s6.picofile.com/file/8238353526/20141127_104128.jpg

وقتی مسیر رو پیش رفتیم، جلوی یکی از عبادتگاهها یه کاهن داوطلبانه جلو اومد و واسمون دعا کرد و بعد هم دوتا بند سفید به مچمون بست و گفت تا ۳ روز باید نگهش دارین تا آرزوتون برآورده بشه! در عوض ما هم کمی پول به صندوق صدقاتشون واریز کردیم!

http://s6.picofile.com/file/8238353584/20141127_104324.jpg

http://s6.picofile.com/file/8238353500/20141127_104059.jpg

گنبد استوپا از جاده کناری راه داشت و اونجوری که گفته می شه این گنبد بزرگ که در فضایی منحصر به فرد با چشم انداز عالی ساخته شده هدیه ژاپنی‌ها به سریلانکایی‌ها بوده است! هر چند قبلا شرح دادیم که مکان استوپا حتما باید دارای کراماتی خاص باشه!

http://s7.picofile.com/file/8238352642/960.jpg

برای بالارفتن از گنبد باز هم باید کفش ها رو در می آوردیم. البته خوشبختانه سنگ فرش معبد صاف و تمیز بود و جز یکی دو تا سگی که اون اطراف می چرخیدن نگرانی عمده دیگه‌ای نداشتیم.

از بالای گنبد چشم انداز رویایی ساحل گاله و اقیانوس هند نمایان شد.

http://s7.picofile.com/file/8238353900/20141127_110109.jpg

منظره ای پانوراما گونه فوق العاده با یه هوای مطبوع آفتابی!

http://s6.picofile.com/file/8238353868/20141127_110044.jpg

http://s7.picofile.com/file/8238353718/20141127_105637.jpg

مگه میشد اینجا رو از دست داد!

http://s6.picofile.com/file/8238353926/20141127_110154.jpg

http://s7.picofile.com/file/8238353700/20141127_105611.jpg

ساعتی بعد با پراسانا در مسیر برگشت قرار گرفتیم. پراسانا در همون ابتدای مسیر در دل دریا چندتا تیرک چوبی رو نشون داد که انگار فیشرمن های ماهیگیر از اون برای ماهیگیری استفاده می کردن. البته تو اون ساعت کسی واسه ماهیگیری حضور نداشت و اونجور که ما شنیدیم بهترین جای دیدن اونا مکانی با نام Weligama دورتر از خود شهر گاله است!

http://s6.picofile.com/file/8238352700/963.jpg

http://s6.picofile.com/file/8238353942/20141127_115238.jpg

با ادامه مسیر دقایقی بعد دوباره به شهر گاله برگشتیم و این بار پراسانا جلوی معبد هندوها توقف کرد و گفت می‌خواین ببینینش؟

http://s7.picofile.com/file/8238352742/964.jpg

بدون پیاده شدن از ماشین یه چشم انداختیم، اما انگار بسته بود! به علاوه اینکه تزئینات زیادی هم در مقایسه با معابد هندوی دیگه نداشت! واسه همینم گفتیم نه بهتره بریم!


۱۳۹۴/۱۲/۲۲

روز هشتم- بنتونا، کلمبو و نگمبو(سریلانکا۸)

با خروج از گاله به سمت کلمبو را افتادیم. در این هنگام بازم پراسانا پیشنهاد روز قبلش در مورد امکان استفاده از بزرگراه تا کلومبو و سرعت بخشیدن در قبال پرداخت ۳۰۰ روپیه اعلام کرد! ما هم گفتیم نه بابا ما حاضریم ۳۰۰ روپیه هم اضافه بدیم که همین مسیر نوار ساحلی رو ببینیم!

http://s6.picofile.com/file/8242454134/971.jpg

همینم شد که در شهر بنتونا فرصت یه توقف دلچسب و دقایقی قدم زدن در کنار ساحل فراهم شد.

http://s7.picofile.com/file/8242454634/20141127_123504.jpg

http://s7.picofile.com/file/8242454850/20141127_125041.jpg

اونم چه ساحلی! از این ساحل‌هایی که درختای نخل کجکی منظره رویایی‌ای که خوراک پوسترهای رویایی سریلانکا و اقیانوس هند رو شکل داده بود!

http://s6.picofile.com/file/8242454042/967.jpg

http://s7.picofile.com/file/8242454084/970.jpg

http://s6.picofile.com/file/8242454750/20141127_124151.jpg

پراسانا می گفت این بنتونا خوراک عرباست! واسه همینم کلی هتل لوکس و پنج ستاره ساحلی اونجا ساخته بودن!

در واقع توریست‌های عرب حس و حال دیگر جاهای زیبای سریلانکا مثل سیگیریا و نووارا الیا و … رو ندارن و فقط چسبیدن به همین ساحل بنتونا! حالا بگذریم که تورهای سریلانکای آژانس های داخلی خودمون هم کم و بیش از همین روش پیگیری می کنن!

http://s6.picofile.com/file/8242454826/20141127_125008.jpg

http://s7.picofile.com/file/8242453984/966.jpg

حوالی ساعت ۲ ظهر بود که سرانجام رسیدیم کلومبو! دیگه روده کوچیکه داشت روده بزرگه رو می خورد و همینم شد اول کار از پراسانا خواستیم که یه رستوران S&P پیدا کنه تا نهار رو بخوریم و اونم یه خوبش رو واسمون پیدا کرد که جاتون خالی حسابی حال کردیم.

مقصد بعدی معبد هندی‌های شهر کلومبو بود که از شانس ما بعد کلی ترافیک که اونجا رسیدیم بسته بود! ای بخشکی شانس!

http://s7.picofile.com/file/8242454218/975.jpg

http://s6.picofile.com/file/8242454184/973.jpg

این ترافیک کلومبو هم مثل اکثر پایتخت‌های بزرگ دنیا دردسریه! کلی معطل شدیم و خدا رو شکر کردیم که اصلا تلاش نکردیم تا در کلمبو هم اقامتی داشته باشیم! وگرنه نصف وقتمون فقط تو همین خیابون های شلوغ شهر می گذشت!

http://s7.picofile.com/file/8242454934/20141127_141729.jpg

http://s6.picofile.com/file/8242454918/20141127_135425.jpg

همینم شد که قید گردش بیشتر در کلمبو رو زدیم و عصر بالاخره به آخرین مقصد یعنی شهر ساحلی نگومبو در نزدیکی فرودگاه رسیدیم. از چهره پراسانا هم می شد حدس زد که پرپر می زنه که بتونه بره و خانواده اش رو ببینه!

http://s7.picofile.com/file/8242454284/976.jpg

http://s7.picofile.com/file/8242454718/20141127_123803.jpg

دقایقی بعد جلوی یه هتلی که زیرش بار و رستوران چینی بود توقف کرد و بعد از کلی بالا رفتن از پله های تنگ و باریک از دیدن اتاق محقر هتل که بیشتر شبیه مسافر خونه بود یکم جا خوردیم. بوی بسیار بدی توی ساختمون پیچیده بود و پراسانا هم فوری فهمید که خوشمون نیومده و انگار کیفیت هتل از انتظار خودشم پایینتر بود! و بعد با صاحب هتل که چینی بودش وارد بحث شد که قرار بوده اتاق بهتری بدین و اونم گفت این تنها اتاق باقیمونده اشه! از پراسانا پرسیدیم که می‌تونه هتل رو عوض کنه یا نه که با شرمندگی گفت متاسفانه باید خسارت به هتل بدم. مام گفتیم باشه حالا یه شب که هزار شب نمیشه.

http://s6.picofile.com/file/8242454950/20141127_165819.jpg

بعدم پراسانا خداحافظی کرد و رفت پایین و ما هم بالاجبار راضی شده بودیم که این شب آخری رو تو یه اتاق نمور و زشت مسافرخونه‌ای تو این شهر ساحلی به سر ببریم! اما چند دقیقه بعد پراسانا زنگ زد و گفت که ساکهاتون و باز نکنین و بیاین پایین تا ببرمتون یه جای بهتر! ما هم از خدا خواسته پریدیم پایین!

صدمتر اونورتر یه هتلی با ظاهری به مراتب بهتر محل اقامت جدیدمون بود که سریع ساکامونو بردن تو یه اتاق با کیفیت نسبتا مناسب. هنوز وسایلمونو باز نکرده بودیم که نمی دونیم پراسانا از ما چی به خانوم صاحب هتل گفته بود که از این رو به اون رو شد و خلاصه حسابی تحویلمون گرفت! ما هم که ذوق زده شده بودیم گفتیم که تو وبلاگمون از هتل شما هم تعریف می کنیم! همین کافی بود که چند دقیقه بعد خانومه به همراه آقای صاحب هتل اومدن دنبالمونو گفتن ما یه اتاق VIP دیگه هم داریم که می خوایم اونو به شما بدیم و این شد که اتاق هتل آخرین شبمون هم تبدیل شد به یه اتاق تر و تمیز که بوی نویی از همه جاش استشمام می‌شد. انگار تازه دیروز افتتاحش کردن! و ما هم راضی از تلاش های موثر پراسانا!

 این هتل که اسمش WINDMILL هست تو نگومبو است. (آدرس سایتشم اینه: windmillbeachhotel.com)

http://s6.picofile.com/file/8242454318/978.jpg

خلاصه خوشحال و خندان با پراسانای طفلی که از اینهمه دوندگی حالا خیس عرق شده بود خداحافظی کردیم و شیما یکی دیگه از دستبندهای بدلیش رو برای منولی دختر کوچولوی زیبای پراسانا هدیه فرستاد. بعد هم ما که دیگه نمی خواستیم آخرین ساعات اقامتمون در سریلانکا رو بیخود تو هتل هدر بدیم دنبالش سریع زدیم بیرون!

برخلاف انتظار نگومبو یه شهر ساحلی زنده است که دو طرف نوار ساحلیش پر از هتل و باره و البته پر از توریست‌های رنگ و وارنگ غربیه! خیلی زنده‌تر از بقیه شهرهایی که تو سریلانکا دیدیم!

برای ورود به ساحل از کوچه کناری یکی از هتل های لوکس عبور می کردیم که نگهبانش با دیدن ما پرسید شما عربید؟ گفتیم نه؟ چطور مگه؟ اونم گفت اسمش ابراهیمه و چند سالی تو عربستان سعودی کار می کرده و واسه همینم عربی بلده! خلاصه یکم باهاش گپ زدیم و حسابی باهمون رفیق شد.

با خداحافظی از اون وارد ساحل زیبای شنی شدیم و شروع کردیم به قدم زدن تو ساحل!

سریلانکا

ساحل فوق العاده زیبا و دیدنی بود! و تا غروی آفتاب و تاریک شدن هوا دلمون نیومد که اونجا رو ترک کنیم.

http://s6.picofile.com/file/8242455084/20141127_173845.jpg

طرف های غروب بود که یه پسر جوون با تیپ امروزی اومد جلو و گفت میشه یه چند روپیه بهش بدیم! ما هم گفتیم واسه چی؟ و نهایتاً این مدل گدایی رو ندیده بودیم و ردش کردیم رفت!

با این حال یکم تو ذوقمون خورد و گفتیم نکنه با تاریکی هوا با دوستاش بریزن تو خلوتی ساحل خفتمون کنن! واسه همین ساحل رو ول کردیم و به خیابون اصلی که شلوغ بود برگشتیم!

حالا دمپایی یا همون کفش های بندیمون پر از شن شده بود و اینجوری مجبور بودیم تا هتل به سختی راه بریم. اما یکدفعه یاد ابراهیم نگهبان هتل کنار ساحل افتادیم و سریع رفتیم کنار هتلش و گفتیم هتلمون دورتره، جایی شیر آب هست کف پامونو بشوریم؟ اونم با مهربونی شیر آب حیاط رو نشون داد و اینجوری فرصت گشت و گذار بیشتر هم فراهم شد!

دقایقی بعد خوشحال و سرخوش داشتیم تو خیابون ساحلی قدم می زدیم که یکدفعه یه مرد جوون دوچرخه سوار که ریش و ظاهرش نشون می داد مسلمونه گفت السلام و علیک و ما هم گفتیم علیکم السلام! و بعدش یارو یکم صغرا و کبرا چید و گفت میشه یه کمکی به من بکنین چون زن و بچه ام گشنه‌ان؟ ماهم گفتیم داداش برو خدا روزیت رو جای دیگه حواله کنه! ای بابا چقدر گدای سمج تو این شهر هست!

http://s6.picofile.com/file/8242454584/982.jpg

در مسیر برگشت یه آژانس توریستی بود که به سرمون زد قیمت توری مشابه اون چیزی که از فرودگاه گرفتیم رو بپرسیم. داخل که رفتیم یه خانوم جوون با یه بچه مدرسه ای که داشت تکالیفش رو انجام می داد حضور داشتن اما خانومه گفت الان شوهرش می یاد و بهتر کمکتون می کنه!

دقایقی بعد آقاهه اومد و بهش برنامه یه تور ۶ روزه از سیگیریا تا همینجا رو مو به مو شرح دادیم. دقیقا مشابه همون توری که ما گرفته بودیم! اونم بعد از یکم چرتکه انداختن با ماشین حساب آخر کار گفت که ۶۵۰ دلار هزینه داره و نهایتاً با تخفیف حداکثر می تونه ۶۰۰ دلار تور رو بهمون بده!

http://s6.picofile.com/file/8242455150/20141127_182224.jpg

ما هم گفتیم بمون تا فکرامونو کنیم و اومدیم بیرون و خدا رو شکر کردیم که با ۴۸۰ دلار اونم از فرودگاه مستقیم همچین برنامه فشرده ای رو ردیف کردیم!

آخر شب از اونجا که علاوه بر ۲۵۰۰ روپیه‌ای (حدود ۲۰ دلار) که واسه انعام پراسانا کنار گذاشته بودیم، یه ۳۰۰-۴۰۰ روپیه‌ای پول خرد ته جیبمون رو آزار می داد گفتیم بریم یکم از سوپرمارکت خرید کنیم تا این آخر روزی از شرش خلاص بشیم! داخل سوپرمارکت کلی اجناس رو زیر و رو کردیم تا بتونیم این چند تا سکه باقی موندمونم به بهترین نحو خرج کنیم! فروشنده‌ها هاج و واج براندازمون می کردن که این دیوونه‌ها چیکار دارن می کنن!

شب وقتی برگشتیم هتل، خانوم هتلدار سریع اومد و یه چند تا کارت هتلشونو داد و گفت بدین دوستاتون تا هتل ما رو بشناسن و بعدم یه دفترچه آورد و خواست تا آدرس وبلاگمونو براش بنویسیم! یا خدا یارو چقدر موضوع رو جدی گرفته بود!


شنبه ۱۳۹۵/۰۱/۱۴

روز نهم- خداحافظ سریلانکا(سریلانکا۹-بخش پایانی)

شب تا صبح بارون با شدت می بارید و ما هم نهایت لذت رو از موسیقی خوش نواز صدای بارون بردیم. چه حسی داره با این نوای روح نواز به خواب بریم!

http://s6.picofile.com/file/8245151118/20141128_080724.jpg

فردا صبح بارون سیل آسا بازم به شدت ادامه پیدا کرد جوریکه کلا برناممون برای لحظات آخر قدم زدن کنار سال دریا رو عوض کرد. درعوض ترجیح دادیم در اتاق اشرافی هتلمون تو تراس زیبا و میز و صندلی راحتش بنشینیم و از آخرین ساعات اقامتمون در سریلانکای زیبا لذت بردیم!

http://s6.picofile.com/file/8245151100/20141128_075229.jpg

قرارمون با پراسانا ۹٫۳۰ صبح بود واسه همینم دیرتر برای صبحونه اتاق رو ترک گفتیم. این بار برخلاف دفعه های قبل صبحونه هتل با یه ظرف میوه استوایی آغاز شد و بعد هم با کره و مربا و پن کیک ادامه یافت. هرچند بازم هیچ صبحونه‌ای مثل صبحونه هیکادووا بهمون نچسبید!

http://s6.picofile.com/file/8245151126/20141128_081231.jpg

تو این بین گارسون میانسال هتل هم که اولش با لبخندهای مشکوکی زیر چشمی نگاهمون می کرد، سرانجام شجاعت به خرج داد و جلو اومد و کاشف به عمل اومد آقا هم چندسالی رو تو عربستان کار می کره و حالا از ظاهر ما حدس زده که شاید عرب هستیم!

ساعتی بعد پراسانا رو هم شاد و خندان جلوی هتل داشتیم تا آخرین بخش مسیر یعنی از نگمبو تا فرودگاه رو همراهیمون کنه! و این بار چند کیلومتر باقیمونده تا فرودگاه رو با تمرکز بر جاده های سرسبز پشت سر گذاشتیم.

http://s7.picofile.com/file/8245151076/292.jpg

در طول مسیر مطابق رسم معمول همون اول کار انعام ۲۵۰۰ روپیه‌ای پراسانا رو تقدیمش کردیم که حسابی خوشحالش کرد. بعد هم با لبخند ازمون خواست تا روی دفترچه‌ش براش چند جمله یادگاری بنویسیم و امضا کنیم.

در فرودگاه بعد از چند روز همراهی وداع از پراسانای دوست داشتنی یکم سخت بود. حسابش رو بکنین برای ۶ روز از صبح تا شب تو ماشین با هم بودیم. مثل یه خونواده که با هم سفر برن. اونم همش تو یه فضای کوچیک ماشین! اما به هرحال زندگی همینه! هر سلامی، بدرودی داره!

http://s6.picofile.com/file/8245151176/20141128_092942.jpg

در فرودگاه نه چندان شلوغ سریلانکا راحت وارد سالن اصلی شدیم. اینجا بود که چون برای اولین بار قرار بود پروازهای ارزون قیمت آسیایی رو به مقصد تایلند تجربه کنیم از همون ابتدا یکم نگران اضافه بار و محدودیت ابعادی ساکهامون برای پرواز ایرآسیا بودیم! اما خدا رو شکر مشکل خاصی نبود و جالب اونکه خیلی از مسافران که این مشکل رو داشتن شدیدا تلاش می کردن که یجوری باراشونو سر و سامان بدن!

http://s7.picofile.com/file/8245151150/20141128_092932.jpg

http://s6.picofile.com/file/8245151200/20141128_094818.jpg

ایرآسیا که بزرگترین شبکه پروازهای آسیایی رو در شرق آسیا برعهده داره به جهت قیمت های رقابتی و مناسب سخت مورد استقبال طرفداران سفر به شمار می یاد. هرچند برخی مقرراتشون حتی از شرکتهای اروپایی رایان ایر و ویز ایر هم سفت و سختره!

تو این حین محو تماشای یه زوج جوون اروپایی با بچه ناز کوچلوشون شدیم که اول کار خیلی خوشحال خندان و بی خیال از همه جا وارد فرودگاه شدن! اما بعد که خواستن بارشون رو تحویل بدن، مشکل اضافه بار پیدا کردن و حالا دیگه قیافشون واقعا دیدنی بود!

بنده خداها کل ساکاشونو وسط سالن ولو کرده بودن داشتن با بارها کلنجار می‌رفتن که یجوری جاشون کنن که وزن چمدونشون کمتر شه و در این میان بچه ۲-۳ سالشونم واسه خودش تو سالن اینور اونور می رفت برا خودش کف سالن غلت می‌زد و اونا هم بی خیال! ماهم که حس شیطنتمون گل کرده بود بی اختیار چند دقیقه‌ای محو آرامش و بی‌خیالی و نحوه تربیت و بچه‌داری این اروپایی‌ها شدیم.

http://s7.picofile.com/file/8245731576/20141202_094158.jpg

با این حال از اونجا که تا پروازمون وقت زیادی مونده بود یکدفعه یه چیزی یادمون اومد که راجع به کانفرم بلیط برگشت از کانتر پرواز قطری بپرسیم اما وقتی خواستیم بریم اونجا، پلیس امنیتی گفت چون وارد سالن ترانزیت شدین نمی تونین خارج بشین! اما نهایتا یکی از افسراشون گفت یکی‌تون با من بیاد تا اسکورتش کنم و کارتونو انجام بدین و برگردین و این شد که بعد با اون آقاهه از گیت خارج شدیم و رفتیم و برگشتیم!

تو این بین افسره پرسید کجایی هستین؟ و بعدش پرسید چرا ایرانی ها زیاد نمی‌یان سریلانکا؟ ما هم پاسخ دادیم چون اینجا زیاد شناخته شده نیست و پرواز مستقیم هم نداره کمتر از طرف ایرونی ها استقبال میشه!

خلاصه همین بهانه کافی بود تا با آقای پلیس کلی دوست بشیم و وقتی برگشتیم با اصرار از فلاکسش برامون دوتا لیوان شیر چایی خوشمزه ریخت و بعد بدرقمون کرد!

http://s7.picofile.com/file/8245151218/20141128_101948.jpg

http://s6.picofile.com/file/8245151250/20141128_104923.jpg

بعد از گشت و گذاری کوتاه در فری شاپ فرودگاه، دیگه کم کم وقت رفتن بود اما بی تعارف دل کندن از سریلانکای زیبا برامون خیلی سخت بود. چون سریلانکا از اون دسته کشورهایی بود که واقعاً دوست داشتیم بازم بهش برگردیم. از بالای صخره شگفت انگیز سیگیریا تا لحظات روحبخش دریاچه کندی و یا چشم انداز رویایی مسیر نورالیا و در پایان سواحل رویایی اقیانوس هند!

http://s6.picofile.com/file/8245151634/20141124_102750.jpg

http://s6.picofile.com/file/8245151700/568.jpg

http://s7.picofile.com/file/8245151800/970.jpg

اما خب چه میشه کرد مگه چقدر عمر و وقت و مرخصی داریم که بخوایم یه کشور رو اونم تو یه فاصله نزدیک دوبار ببینیم؟!

سریلانکا

حالا دیگه در ادامه سفرمون به شرق آسیا به امید دیدن تایلند زیبا سوار هواپیما شدیم و از سریلانکا وداع کردیم. با این حال کی می دونه شاید هم خیلی زود دوباره به این بهشت زمینی برگشتیم!!!


نوشته شده توسط شیما و علی در ۱۰:۳۳ ب.ظ

همچنین ببینید

نکاتی که باید پیش از بازدید منطقه باستانی سیگیریا در سریلانکا بدانید

نکاتی که باید پیش از بازدید منطقه باستانی سیگیریا در سریلانکا بدانید

اگر از کسی بپرسید در تعطیلات چه کار می خواهد بکند شاید کمتر کسی پاسخ …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *